دل عاشق اگركوه صبوريست            صبوری هم ولي اندازه داره

توبنگربردوچشم خسته ی من           كه بدجوری هواي گريه داره

              جاده ...

               عمريه ساكت و غمگين توي تنهايي نشستم ...

                                     بغض سرد و بي صدامو تو چشاي تو شكستم ...

             طعم تلخ گريه هامو كسي اينجا نميدونه ...

                                    چه غريــــبه توي دنيـــــا لحظه هاي عاشـقونه...

              به هواي چشم خيسم ديگه ابري نمي باره

بهانه...

 كنار آشنايي تو آشيانه ميكنم ...

             فضاي آشيانه را پر از ترانه ميكنم ...

               كسي سوال ميكند به خاطر چه زنده اي؟!؟!؟!

                                       و من براي زندگي، تو را بهانه مي كنم ... 

هنوزم در پي اونم که ميشه عاشقش باشم                                                       
مثه درياي من باشه منم چون قايقش باشم                                                   
هنوزم در پي اونم که عمري مرحمم باشه                                                   
شريک خنده و شادي رفيق ماتمم باشه                                                       
هنوزم در پي اونم که عشقش سادگي باشه
                                          نگاهاي پر از مهرش پناه خستگيم باشه                                          
ميگن جوينده يابندس ولي پاهاي من خستس                                                      
من حتي با همين پاها ميرم تا حدي که جا هست                                                                         هنوزم در پي اونم که اشکامو روي گونم                                                       
با اون دستاي پر مهرش کنه پاک و بگه جونم                                         
بگه جونم نکن گريه منم اينجام بذار دستاتو تو دستام
تو احساس منو ميخواي منم اي واي تو رو ميخوام
خدايا عشق من پاکه درسته عشقي از خاکه
منم اون عاشق خاکي که از عشق تو دل چاکه ...

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

قول ميدم وقتي كه نيستي عكست روبغل نگيرم

قول ميدم روزي هزاربارواسه ي اشكات نميرم

بـارون مي بـاره وتــورودوبـاره پيشم ميبينم

اشك توچشام حلـقه ميشه دوبـاره تنها ميشينم

قول بده وقتي تنهاميشم بازهم بياي كنارمن

شــباي جـمعه كــه مـيادبيـاي ســرمزارمن

عطرگل خاطره عطركسي است كه نمي دانم كيست

مي آيد يارفته است…

تاكـه بوديـم نبوديم كسـي       كشت ماراغم بي همنفسي

تاكه رفتيم همه يـارشدند         خفته ايم وهمـه بيدارشدند

    قدرآيينه بدانيم چوهست         نه درآن وقت كه اقبال شكست

YZYZYZYZYZYZYZYZYZ

YZ                                               YZ

     YZدر اين دنيا، تك و تنها شدم من   YZ

YZ       گياهي در پي صحرا شدم من     YZ

YZ      چون مجنوني كه از مردم گريزد   YZ

YZ          شتابان در پي ليلا شدم من     YZ

YZ                                               YZ

YZ           چه بي اثر مي خندم           YZ

YZ           چه بي ثمر مي گريم           YZ

YZ         به ناكامي چرا رسوا شدم من    YZ

YZ        چرا عاشق، چرا شيدا شدم من  YZ

YZ                                               YZ

YZ      من آن دير آشنا را مي شناسم     YZ

YZ     من آن شيرين ادا را مي شناسم    YZ

YZ        محبت بين ما كار خدا بود       YZ

YZ     از اين جا من خدا را مي شناسم    YZ

YZ           چه بي اثر مي خندم           YZ

YZ           چه بي ثمر مي گريم           YZ

YZ         به ناكامي چرا رسوا شدم من    YZ

YZ        چرا عاشق، چرا شيدا شدم من  YZ

YZ                                               YZ

YZ     خوش آن روزي كه دنيا سر آيد    YZ

YZ         قيامت با قيام محشر آيد         YZ

YZ           بگيرم دامن عدل الهي          YZ

YZ        بپرسم كار عاشق كي برآيد       YZ

YZ                                               YZ

YZ           چه بي اثر مي خندم           YZ

YZ           چه بي ثمر مي گريم           YZ

YZ         به ناكامي چرا رسوا شدم من    YZ

YZ        چرا عاشق، چرا شيدا شدم من  YZ

YZ                                               YZ

YZYZYZYZYZYZYZYZYZ

چرا از من گذشتی خیلی ساده

تو که دونستی

مردپیاده

جوونی شوق به یه عشق تو داده

شنیدم گفتی از عاشقی

سیرم

نگفتی با خودت

من یه وقت میمیرم

حالا حق دلو از کی بگیرم

میلاد حضرت علی ابن ابیطالب

و روز پدر بر  تو وهمه  مسلمانان و ایرانیان

مبارک

                                                             طاقت خوشبختی ما را نداشت !

ناگهان در كوچه ديدم بي وفاي خويش را             

                                                        باز گم كردم ز شادي دست و پاي خويش را

با شتاب ابرهاي نيمه شب ميرفت و  بود

                                                        پاك  چون مه شسته روي دلرباي خويش را

چون گلي مهتاب گون در گلبني ازآبنوس

                                                        روشني مي داد مشكين جامه هاي خويش را

گرم صحبت بود با آن خواهر كوچكترش

                                                        تا  بپوشد  خنده هاي  نا  به جاي  خويش را

مي درخشيد  از  ميان تيرگي ها  گردنش

                                                        چون تكان مي داد زلف مشكساي خويش را

گفته بودم بعد از اين بايد فراموشش  كنم

                                                        ديدمش  و زياد  بردم  گفته هاي  خويش را  

ديدم  و آمد  به  يادم  دردمندي هاي   دل

                                                       گر چه غافل  بود آن  مه  مبتلاي خويش  را

اين چه ذوق واضطرابست اين چه مشكل حالتيست

                                                       با  زبان  شكوه   پرسيدم  خداي  خويش  را

تا به من نزديك  شد  گفتم سلام اي  آشنا

                                                       گفتم  امّا  هيچ   نشنيدم   صداي  خويش  را

كاش  بشناسد مرا آن بي وفا  دختر اميد

                                                       آه    اگر  بيگانه  باشد   آشناي  خويش  را

ناگهان در كوچه ديدم بي وفاي خويش را             

                                                        باز گم كردم ز شادي دست و پاي خويش را

با شتاب ابرهاي نيمه شب ميرفت و  بود

                                                        پاك  چون مه شسته روي دلرباي خويش را

چون گلي مهتاب گون در گلبني ازآبنوس

                                                        روشني مي داد مشكين جامه هاي خويش را

گرم صحبت بود با آن خواهر كوچكترش

                                                        تا  بپوشد  خنده هاي  نا  به جاي  خويش را

مي درخشيد  از  ميان تيرگي ها  گردنش

                                                        چون تكان مي داد زلف مشكساي خويش را

گفته بودم بعد از اين بايد فراموشش  كنم

                                                        ديدمش  و زياد  بردم  گفته هاي  خويش را  

ديدم  و آمد  به  يادم  دردمندي هاي   دل

                                                       گر چه غافل  بود آن  مه  مبتلاي خويش  را

اين چه ذوق واضطرابست اين چه مشكل حالتيست

                                                       با  زبان  شكوه   پرسيدم  خداي  خويش  را

تا به من نزديك  شد  گفتم سلام اي  آشنا

                                                       گفتم  امّا  هيچ   نشنيدم   صداي  خويش  را

كاش  بشناسد مرا آن بي وفا  دختر اميد

                                                       آه    اگر  بيگانه  باشد   آشناي  خويش  را

ای عشق مددکن که به سامان برسیم

چون مزرعــه ی تشنه به بـاران برسیم

یـا مــن برســم به یـار و یا یـار به من

یـا هــردو بمـیریـم و بــه پـایـان برسیم